Jak uzyskać brytyjski paszport dla dziecka?

Z założenia dzieci urodzone w Wielkiej Brytanii, których rodzice są Polakami, mają polskie obywatelstwo i przysługuje im polski paszport. Aczkolwiek, zamiast wycieczki do ambasady w Londynie i długiego oczekiwania na dokument, można wybrać znacznie łatwiejszą i szybszą (!) opcję składając wniosek o paszport brytyjski.

Czy jest to możliwe?

Tak, pomimo iż oboje rodziców dziecka nie są brytyjczykami, to ich pociecha może stać się obywatelem Wielkiej Brytanii. Na stronie Home Office czytamy, że dziecko może uzyskać brytyjski paszport tylko jeśli przynajmniej jedno z rodziców posiada obywatelstwo brytyjskie lub gdy rodzice są „settled” w UK. Cały sekret polega na interpretacji tegoż właśnie terminu, albowiem pracownicy infolinii „Passport Advice” wyjaśniają, iż chodzi tu o proces naturalizacji czyli nadania obywatelstwa przez państwo. W praktyce zaś, „settled” to nic innego jak warunek przebywania i przepracowania w UK ponad 5 lat. Wielu z nas spełnia ten warunek.

Co należy zrobić, żeby uzyskać paszport?

Po pierwsze, należy zdobyć i wypełnić wniosek, który można dostać w każdej poczcie. Istnieje również możliwość wypełnienia wniosku online. Do formularza musimy załączyć pełny akt urodzenia dziecka (odpis nie wystarczy), dwa zdjęcia (istnieją pewne wymogi dotyczące zdjęć, w przypadku noworodków mogą być zrobione w domu, ale twarz dziecka nie może być niczym zasłonięta, maluch powinien (choć nie musi) mieć oczy otwarte, tło powinno być jasne (szare lub beżowe). Dodatkowo, jedna z fotografii musi zostać poświadczona przez obywatela Wielkiej Brytanii, który zna jednego z rodziców dziecka przez conajmniej 2 lata. Osoba ta również musi spełniać pewne kryteria, a mianowicie winna mieć określony zawód cieszący się zaufaniem publicznym, np. prawnik, policjant, lekarz, nauczyciel itd. Pełna lista znajduje się na stronie www.direct.gov oraz w broszurce załączonej do wniosku. Poświadczenie zdjęcia polega na napisaniu przez tę osobę zdania o następującej treści: „I certify that this is a true likeness of [imię i nazwisko dziecka]” , podpisania zdjęcia i napisania daty.

Teraz czas na dokumenty potwierdzające, że przynajmniej jedno z rodziców przebywało i pracowało w Wielkiej Brytanii przez ponad 5 lat. W tym celu należy przedłożyć P60 z tego okresu.

Koszty

Wyrobienie paszportu standardowym trybem kosztuje £46,00, zaś w trybie przyspieszonym Fast Track (z założenia jeden tydzień zamiast dwóch, w praktyce tylko trzy dni!) to inwestycja rzędu £87,00. Warto nadmienić, iż w przypadku trybu standardowego, wniosek wysyłamy pocztą, wybierając zaś Fast Track musimy złożyć dokumenty osobiście w jednym z urzędów paszportowych (osoby mieszkające w Bournemouth i okolicach kierowane są do Newport w Walii).

Skoro jesteśmy przy kosztach, warto wspomnieć dodatkową usługę zwaną „Check & Send”, dzięki której nasze dokumenty i wniosek zostaną sprawdzone na poczcie, czy wszystko jest poprawnie wypełnione oraz czy niczego nie brakuje. Ponadto, wykupując tę usługę, możemy mieć pewność, że nasz wniosek zostanie wysłany specjalną bezpieczną przesyłką a także będzie szybciej rozpatrzony. Check & Send to dodatkowe £8,75, które, ze względu na korzyści jakie niesie usługa, warto wydać.

Czy warto?

Jeżeli chodzi o kwestie formalne, to wyrobienie brytyjskiego paszportu wydaje się znacznie łatwiejsze i szybsze niż w przypadku paszportu polskiego, głównie dlatego, że nie musimy jechać do Londynu,a tylko udać się do lokalnej poczty. Oba dokumenty są ważne 5 lat (do niedawna polski paszport była ważny tylko rok, od sierpnia zaś weszła nowa ustawa przedłużająca okres ważności dokumentu do lat 5-ciu). Pozostaje jedynie kwestia natury etycznej/ patriotycznej, a mianowicie, czy rodzice chcą, żeby ich dziecko było obywatelem Polski czy Wielkiej Brytanii.

 

Translator as the "law-maker"?

     Before you dive into the post, I suggest you browse through the previous one (“Legaltranslation: differences in common and civil law related to judicial decisions”) as both are strongly related.

In relation to the arguments in the previous post, it can be claimed that judges are law-makers, since the judgments they issue are authoritative legal texts. Likewise, as Šarčevič (cf. 1994:301) argues in the context of multilingual law, the translated text shows no inferiority towards the original, hence both the source and the target texts are often referred to as authoritative, i.e. they have the same legal effect. At this point a question arises: if judges, as the original text producers, are called law-makers, can translators be considered law-makers as well, since they produce a text of the same legal effect, though in the target language?

However disappointing it may sound for the translators, the answer is simply negative; the text production by the judge differs considerably from the one of the translator, and the difference lies in the process of interpretation. Alcaraz and Hughes (2002:24) provide a clear explanation of this issue:

For the translator, the purpose of interpretation is to decide on the closest possible linguistic equivalent in the target language, while for the judge it is to match up the resulting propositions against the definitions established in existing law. The difference, of course, is that the translator’s work is over once the semantic hurdle has been negotiated, whereas the judge must go on to apply the results of the linguistic analysis and announce a decision in accordance with the rules and principles of law.

Bibliography

 Alcaraz, Enrique; Hughes, Brian. Legal Translation Explained. Manchester: St. Jerome

 Publishing, 2002.

Šarčevič, Susan. New Approach to Legal Translation. The Hague: Kluwer Law International,  

1997.

Legal translation: differences in common and civil law related to judicial decisions

Legal translation is one of the most difficult areas to specialize in. Translators need to overcome not only linguistic differences but also discrepancies in the legal systems, namely common law and civil law (e.g. in the case of English – Polish translations). The main incongruity between common and civil law, which directly influences for example the judiciary and their decisions, exists on the level of legislation, i.e. the sources of law.

The continental civil law system, which has its origins in Roman Law, is a strictly codified law, thus it derives its authority from codes and statutes (Alcaraz and Hughes 2002:48). The judiciary then plays a role solely of applying the law while common law judges may state the law. This “authoritative source by virtue of the rule of precedent which obliges judges to observe the decisions made by their colleagues of higher courts” (Šarčevič 1997:12) is called case law. As stressed by Griffith (1997:5): “The common law is made as judges decide cases and state the principles on which they are basing their decisions, this accumulation of principles building into a body of law”.

Both the legislator and the judge are lawmakers. Nevertheless, the legislative (statutory) law-making is basically different from judicial law-making, and the statutory form of regulation prevails (Cappelletti 1989:54). Judicial decisions will never be of the same legal force as statutes. The basic rule which governs the case law is that judicial decision making is determined mostly by previous judgments (precedence) made by other judges (Gibbons 2003:6). Such practice though, is inconceivable in the civil law system, where judicial decisions appear “as standard and almost mechanical ‘applications’ of the law” (Cappelletti 1989:53). There seems to be no place for any flexible interpretation, nor for creativity, which by contrast can be observed in the common law jurisprudence; in case of doubt the judges decide how to interpret the statute and as a result, they define its meaning. Such authority, together with their creative function, make the judges’ work of considerable importance, since whenever the question of law arises, their decision will determine the subsequent cases (Griffith 1997:6). The functions of English judges were defined by Philips (2003:52), who, apart from the role of interpreting the law, recognized the function of declaring the law, which is the same as the creative function mentioned by Griffith, and of applying the law, i.e. fitting it to the particular situation.

Bibliography

 Alcaraz, Enrique; Hughes, Brian. Legal Translation Explained. Manchester: St. Jerome

 Publishing, 2002.

Cappelletti, Mauro. The Judicial Process in Comparative Perspective. Oxford: Clarendon

Press, 1989.

Gibbons, John. Forensic Linguistics: An Introduction to Language in the Justice System.

Blackwell Publishing, 2003.

Griffith, J.A.G. The Politics of a Judiciary. London: Fontana Press, 1997.

Philips, Alfred. Lawyers’ Language. New York: Routledge, 2003.

Šarčevič, Susan. New Approach to Legal Translation. The Hague: Kluwer Law International,  

1997.